Het leven van Roan staat niet stil. Nog iedere dag komen er nieuwe ervaringen bij. Ervaringen die hij het liefste meteen benoemt aan de hand van woorden. Roans woordenschat geeft wat dat betreft nauwkeurig aan hoe groot (of klein) zijn wereld is. En zo houden we dus ook bij hoe zijn wereld zich uitbreidt. Aan de hand van (nieuwe) woorden.
Vanavond zaten we gezellig te eten. Op 't menu: wraps met groente, kaas en een tomatensausje. Roan is op 't moment erg selectief met groente eten en vist dus bepaalde groentes uit de groentemix op zijn wrap. Op een gegeven moment zegt hij: "Kijk, capuchon! Papa ook capuchon?". En op zijn vork zat een champignon geprikt. Joost antwoordde dat hij ook champignons op zijn wrap had en Roan zei: "Nee, capuchon!". Van wie zou hij dat eigenwijze toch hebben?
Roan kletst ons de oren van het hoofd. Meestal verstaanbaar, af en toe een brabbelwoord maar ook steeds meer zinnen. Vandaag bijvoorbeeld:
Papa deur openmaken, Joan (=Roan) kan niet bij
Zo, dat is duidelijk!!!
De afgelopen twee weken zijn we met vakantie geweest. En Roan heeft er in die periode een hoop nieuwe woorden bijgeleerd. Na de woorden met twee lettergrepen, volgen nu ook wat moeilijkere woorden met 3 lettergrepen zoals hagelslag, karnemelk en dierentuin.
Tevens begint Roan meer en meer persoonlijke voornaamwoorden te gebruiken. Bijna iedere zin begint nu met jij: Jij boekje lezen, jij naar buiten, jij eten, jij geitjes aaien, jij puzzel maken, etc. Het lastige is alleen dat hij dan 'ik' bedoelt. En hoe leg je dat uit? Want als wij tegen hem praten of hem iets vragen, noemen we hem 'jij' en niet 'ik'.
Nou ja, waarschijnlijk gaat het vanzelf over en leert 'ie automatisch jij en ik goed te gebruiken. Net zoals hij de meeste woorden en zinnen zichzelf aanleert.
Het einde van september. Lekker twee weekjes op vakantie naar het zuiden. Nou ja, het klinkt niet heel zuidelijk: Noord-Brabant. Een 6-persoons huisje in de bossen bij de Belgische grens. Heerlijk.
Bij aankomst reden we voorzichtig het park door op zoek naar ons huisje. En in een flits zag ik daar een klein oranje beestje een boom in springen: een eekhoorn. Maar Marit en Roan hadden niets gezien. Zo bijzonder bleek het achteraf niet, want het stikt hier (ik schrijf dit met de laptop op schoot) van die beestjes. Elke dag zien we er wel een stuk of 5 tot 10.
Ook Roan heeft er oog voor. Niet zelden roept hij uit het niets op vol volume 'Eekhoorn!' als ook hij een beestje op de grond of in de bomen ziet. Hoewel hij zich soms vergist en dan bij het raam naar buiten kijkend roept: "Neushoorn!!"
Soms kan Roan je echt versteld doen staan. Waar hij het vandaag haalde wist ik niet, maar ineens liep hij weg en zei daarbij 'Dikke doei!'. Inmiddels wist Marit me te vertellen dat het afkomstig is van Roans favoriete DVD Bibaboerderij. Maar het blijft lachen als hij zo ineens met nieuwe uitspraken op de proppen komt.
Als ik uit mijn werk thuis kom, staat Roan me vaak al op te wachten. Enthousiast roept hij dan 'pappa, pappa!'. Op zich al een geweldig ontvangst natuurlijk. Maar vandaag was ik wat later en dus zaten Roan en Marit al aan tafel te eten. Roan zei ineens 'Pappa Joost'. Zomaar uit het niets. En natuurlijk zei hij even later ook Mamma Marit.
Tijdens het spelen is Roan vaak hardop woordjes aan het oefenen. Niet zelden komt de hele familie langs (Opa, Oma, Ahkie, Juta, Arno, Sterre, Nick, Mone, Noes, Attat, Chatal, Ohan) of de hele boerderij (koe, kip, varken, schaap, paard, etc.).
Maar vanmorgen hoorde we Roan voor het eerst een aantal keren voorzichtig tot 10 tellen. In eerste instantie dacht ik dat hij het gewoon als een soort versje aan het vertellen was, zoals hij ook al liedjes en zo kent. Maar later was hij aan het spelen met de 'houten dierenbus' die hij van Albert en Ellen heeft gekregen en was hij echt de dieren aan het tellen. Eén voor één legde hij de diertjes opzij terwijl hij hardop aan het meetellen was.
Soms slaat hij nog wel de 4 over. Dus dan klinkt het één, tee, tie, vijf, zes, zeven, aht, negen, tien.
Roan is een echte kletsmajoor, hij brabbelt de hele dag door en veel van zijn woordjes zijn goed te verstaan. Vandaag was hij buiten in de tuin aan het spelen, toen het buurjongetje even over de schutting kwam kijken. Roan wist hem spontaan het volgende te vertellen: Papa werkuh poeter (computer) auto!
Omdat mamma met Famke de slaapkamer ging behangen, was Judith er om met Roan te spelen. Lekker in de tuin met de Aquaplay en binnen met de Duplo. 's Avonds na het eten nog even liedjes zingen en toen het speelgoed opruimen. Judith vroeg Roan om één voor één de Duplo dieren te brengen om ze op tafel te zetten (en ze daarna één voor één ook weer op te ruimen). En Roan kende al zijn dieren en zelfs sommige poppetjes hebben een naam gekregen: aapjes, olifant (otaht), giraf, ijsbeer, pinquin (pipi), nijlpaard (niepaat), krokodil, hond, poes, tijger, koe, paard, schaap, Bob de Bouwer, baby, opa, oma, Nick.
Zo vlak voor het slapen gaan bedacht Roan dat het wel leuk was om nog een 'puzel maken'. Hij bracht de onderplaat naar de 'bank' en ging daarna op zoek naar alle stukjes. Het laatste stukje lag bovenop de speelgoedkast waar hij net niet bij kon. 'Pappa helpen?', vroeg hij toen. Maar papa zei: probeer het zelf nog eens; pak hem maar. Sinds die ene keer gebruikt Roan deze zin continu als er iets gepakt moet worden (vooral tijdens het spelen met duplo en zo).
Als Roan gaat spelen, hoorden we hem al diverse woorden gebruiken: puzzel, pakken, draaien. Maar vandaag werd dit uitgebreid. Een puzzel met verschillende sleutels bleek iets te moeilijk en ondanks herhaaldelijk draaien lukte het niet om het stukje te plaatsen. Roans conclusie: past niet.
Roan heeft van Marit een nieuwe DVD gekregen van de BiBaBoerderij. En het liedje op dezeDVD is zo aanstekelijk, dat Roan nu regelmatig bi-ba-boe roept om ons aan te sporen het liedje in te zetten.
Toen Marit vanmorgen na het douchen de trap af liep, zat Roan rustig in de box te spelen. Zodra hij mama binnen zag komen, zei hij "Papa werken". Da's dus duidelijk.
Vanmorgen haalde mama Roan uit bed. Ze deed de gordijnen open en zei 'Oh, wat een vies weer!'. Roans antwoord was duidelijk: "Regen." Helemaal juist.
Al sinds de geboorte oefenen we met Roan het liedje 'klap eens in je handjes'. En de bijbehorende gebaren doet hij al maanden mee. En ook als er op televisie iemand applaus krijgt, klapt Roan druk mee. Maar het woord 'klappen' had hij totnogtoe niet zelf gebruikt. Tot vandaag. Met de auto op weg naar Leusden om Famkes verjaardag te vieren zei Roan achterin ineens 'klappen'. En in de achteruitkijkspiegel was te zien hoe hij druk in de weer was met zijn handjes. Klap-klap-klap.
Iedere middag krijgt Roan na zijn middagslaapje een beker diksap te drinken vergezeld van een volkorenkoekje. Niet verwonderlijk dus dat één van Roans eerste woordjes 'Koekie' was. Steeds als we een beker aanreikten, was zijn reactie direct: "Koekie?". Het eerste begin van de zin "Mama, mag ik er misschien een koekje bij?". En vandaag werd de zin een woordje verder uitgebreid. Want in plaats van alleen het woord 'koekie', vroeg hij vandaag bij het krijgen van de beker diksap "Koekie bij?".
Roan heeft er echt schik in om nieuwe woorden eigen te maken. Dat merkte ik bijvoorbeeld afgelopen week toen ik Roan 's ochtends om kwart over zes door de babyfoon bezig hoorde. Hij was net wakker en mompelde een beetje voor zich uit totdat ik hem ineens hoorde zeggen "Appel". En twee seconde later pas "moes". Dit herhaalde hij een flink aantal keren totdat hij er steeds minder bij na hoefde te denken. Inmiddels gebruikt hij het woord ook bij het avondeten, wijzend naar de pot met appelmoes op tafel. Het woord blijft lastig om in één keer vloeiend uit te spreken, maar Roan maakt voldoende duidelijk wat hij wil: Appel......Moeeeeesch!!