Een naam. Niet onbelangrijk. En ook niet zo eenvoudig.
Vroeger was het makkelijk. Het eerste kind kreeg de naam van de ene opa, een tweede kreeg de naam van de ander en daarna ging je overige namen uit de familie hergebruiken. Tegenwoordig is dat anders en moet je er samen zien uit te komen. Zowel een jongensnaam als een meisjesnaam.
En wanneer is een naam goed? Waaraan moet de naam voldoen? Aan een naam kúnnen natuurlijk allerlei eisen worden gesteld, zoals:
Genoeg overwegingen die wat mij betreft lang niet allemaal belangrijk zijn, maar toch even goed om te checken.
Mensen die mij kennen, weten dat ik graag met originele ideeën probeer te komen. En een kindernaam leent zich daar natuurlijk goed voor. Kijk bijvoorbeeld naar de namen van kinderen van celebs: bloem, vlinder, lieve, paris, rolex. In ons geval zou je dan het kind kunnen vernoemen naar de plaats waar het verwekt is (gelukkig niet op vakantie in Ierland: Cork) of naar wanneer het wordt uitgerekend: 'Valentijnsdag'. Maar zo ver wil ik niet gaan. Ik vind niet dat ik mijn kind daarmee een leven kan opzadelen ('Ja, klopt: grapje van mijn vader...')
De meisjesnaam was moeilijk. Alle namen die ik voorstelde, vond Marit niks. 'Dat is zo'n aso-naam' of 'Die had ik in mijn klas en zij was stom', waren steeds de reacties. En de namen die zij in gedachten had vond ik niets. Veel te zoetsappig. Het duurde dus even voordat we uiteindelijk dachten dat we een meisjesnaam vonden die we beiden leuk vinden. Maar helaas... Je dochter 'Benthe' noemen is wel zielig als ze zich later moet voorstellen in de klas: 'Hallo, ik ben Benthe Bentvelsen. En ik stotter niet...'. Dus nog steeds geen meisjesnaam. Tenzij we het advies van nichtje Sterre (3) opvolgen. Volgens haar wordt de baby een meisje en heet ze Risella.
De jongensnaam was er wel vrij snel. De naam die ik voorstelde kon echt niet volgens Marit, maar met een kleine aanpassing was het helemaal goed. Dus daar waren we snel uit.
Op weg naar de 20-weken-echo hadden we het er weer over. "Wat doen we nou als het een meisje is?", vroeg Marit. "Dat zien we dan wel", zei ik. Een uur later had het dilemma zichzelf opgelost. Dus hadden we een naam! En sinds die echo gebruiken we de naam ook om met en over de baby te praten.
Het enige risico dat we nu nog lopen is dat dezelfde naam ook door iemand anders in de omgeving wordt gebruikt. De buren, Edwin & Mirjam, Johan & Mariëlle, Els & Christina, iemand bij de yoga, het zou zo maar kunnen. Maar we hebben al besloten dat we ons daar niets van aantrekken. Dan maar twee kinderen met dezelfde naam. Ons kind heet....