Bovenstaand vraag heb ik de afgelopen tijd aan veel mensen gesteld. En allemaal - niet één uitgezonderd - bevestigden ze lachend als een boer met kiespijn. En hoewel ik het niet wetenschappelijk onderzocht heb, veronderstel ik dat de overgrote meerderheid van de mensen hierover mee kan praten.Best vreemd eigenlijk. Want er staan altijd duidelijke waarschuwing bij 'Pas op! Schrikdraad'. Of niet soms?
De reden dat dit mij bezighoudt heeft alles te maken met het vaderschap. Als vader probeer je natuurlijk je kind te beschermen en te behoeden voor gevaarlijke situaties. Maar persoonlijk heb ik het gevoel dat dit precies een omgekeerd effect heeft.
Het lerend effect van waarschuwen lijkt nihil, terwijl het lerend effect van ervaringen juist enorm is. Want hoewel vrijwel iedereen wel eens schrikdraad heeft gevoeld, bijna niemand heeft dit meer dan eens gedaan. En dat intrigeert me.
Vanuit dit perspectief probeer ik Roan daarom erg vrij te laten. Niet altijd even makkelijk en soms ook onderwerp van meningsverschillen tussen mij en Marit (want hoever kun je hier wel of niet mee gaan).
Al heel jong probeerde hij bijvoorbeeld zelf de trap op te klimmen. En hoewel je in eerste instantie het gevoel hebt hem tegen te moeten houden, koos ik ervoor hem te laten gaan. En hetzelfde gold toen hij een eigenlijk veel te moeilijke en hoge glijbaan wilde beklimmen of in de speeltuin in Dierentuin Amersfoort zelf de touwbrug probeerde over te steken. Al die keren koos ik ervoor hem te laten gaan zodat hij zelf zijn grenzen kon verkennen.
Maar al die keren volgde ik ook zelf op kleine afstand, klaar om hem op te vangen als het mis zou gaan.Want als hij dan toch een keer moet ervaren om uit te glijden of te vallen, dan toch liever als papa of mama in de buurt is om hem te troosten...