Wordt het een jongen of een meisje?

Wanneer ik mensen vertel dat ik in verwachting ben (ja: Marit is zwanger, maar we zijn samen in verwachting...) is de eerste vraag nadat ze je hebben gefeliciteerd bijna altijd of je al weet wat het wordt. En als ik dan aangeef dat het niet zo is - dat kan namelijk nog niet zo vroeg in de zwangerschap - is de volgende vraag of we het wel willen weten. Zelf had ik dat vanaf het begin. Bij Marit kwam het iets later. Maar nu willen we het allebei weten.

"Maar waarom dan?", wordt ons vaak gevraagd.
"Waarom niet?", antwoord ik dan steevast terug.
"Dat moet een verrassing zijn".
"Dat is het voor mij ook, alleen wat eerder"

Maar waarom wil het echt? Laat ik eerst het misverstand wegnemen dat ik wil weten wat het wórdt. Het ís immers al iets. De baby is inmiddels 'klaar' en moet de komende maanden flink groeien voordat het naar buiten komt. Maar het is dus al een mensje dat 's ochtends wakker wordt, een beetje gaat eten, meeluistert met de gesprekken die je voert en overal mee naartoe gaat.

En terwijl Marit goed merkt dat er een baby is (de misselijkheid wil nog steeds niet over gaan om maar iets te noemen), is het voor mij nog steeds onwerkelijk. Ik hoor niets, voel niets, merk niets. Voor mij als vader zal het pas na de geboorte deel van mijn leven worden. Vooral daarom wil ik graag weten wat het is. En dus niet om allerlei praktische redenen zoals men vaak in eerste instantie denkt (kleur van de kamer, uitzoeken kleertjes, etc).

Op 1 oktober gaan we voor de laatste echo. En met een beetje geluk kunnen ze het ons dan vertellen (hoewel ze het ook nogal eens verkeerd schijnen te zien...). Dan kunnen we de baby een eigen naam geven. En kunnen we alle voorbereidingen op een persoonlijke manier beleven.

En voor al diegenen die het niet met me eens zijn, wees niet ongerust: we zullen het tot de geboorte voor onszelf (proberen te) houden zodat het voor de mensen om ons heen tot dat moment een verrassing zal blijven.