Last van hormonen

Dat zwangere vrouwen last krijgen van hun hormonen is algemeen bekend. In het begin van de zwangerschap draaide ik het bij wijze van grap nog wel eens om. Dan zij ik dat ik last had van haar hormonen. Maar dat doe ik nu niet meer...

Nee, het is waar. Die hormonen hebben een behoorlijke impact. Niet dat ik er nou werkelijk lást van heb. Maar je merkt wel dat ze er zijn. Marit is gewoon de oude Marit niet meer. Bijna elke dag sta ik wel een keertje raar te kijken. Wat normaal typisch Marit was, is het nu even niet.

Om een paar voorbeelden te noemen

• Toen ze net zwanger was, begon het al. Ze had eten klaargemaakt. Zuurkool met kroketten. Volgens haar een logische combinatie. Dat ik erom moest lachen vond ze maar stom.
• Koken doe ik sinsdien. Ik had de keuken nog nooit van binnen gezien (is niet mijn terrein), maar de laatste weken kom ik er dus achter hoeveel spullen van Tupperware we werkelijk hebben (valt uiteindelijk toch best mee)...
• Ze heeft al weken geen chocolade meer aangeraakt. Als ik aanbied het voor haar te halen, is het antwoord "Nee".
• Thee is onderdeel van het vaste avondritueel. Nou ja, was. Thee is nu vies. Dus drinken we het al een paar weken niet meer.
• Gewichtsverlies ging nooit zo snel. Zonder naar de sportschool te gaan toch al vele kilo's eraf.
• Normaal is Marit bijna dagelijks wel in een paar winkels te vinden. Gewoon even rondneuzen. Nu is dat ineens over. "In de supermarkt stinkt het", zo luidt de verklaring.
• Als gevolg hiervan heeft Marit op haar eigen rekening al flink kunnen sparen. Volgens mijn heeft er voor de zwangerschap nooit meer dan 50 Euro op gestaan... ;-)
• Een campagnemeisje dat ons vroef donateur te worden van een goed doel werd duidelijk uitgelegd dat we daar op dat moment niet in geïnteresseerd waren. Moeite met 'Nee' zeggen is dus verleden tijd.

Het is dus wel duidelijk. Hormonen brengen inderdaad een hoop teweeg. En dat terwijl ze het grootste deel zelfs wegbrengt naar de moeders-voor-moeders. Vreemd eigenlijk dat die daar zo om staan te springen.

Marit is ze liever kwijt dan rijk. Want naast alle leuke kleine veranderingetjes is het ook de veroorzaker van wekenlang non-stop misselijk zijn. En daar mag nu wel een einde aan komen. En dan krijg ik weer de Marit terug zoals ik haar ken. Koken, shoppen en elke avond een grote mok met thee.